Istnieją gry, które wiele osób zachwala i mam z tym pewien problem. Kiedy zabieram się za taką produkcję odczuwam pewne obawy, gdyż z tyłu głowy mam już ustawione pewne oczekiwania (np. oby to była niezła gra, a nie przehajpowana). Ghost Trick: Phantom Detective, a dokładnie remaster z 2023 roku, jest jedną z takich gier. Jest to tytuł, który często był przywoływany w grupce znajomych, więc w końcu przyszła pora i na mnie, żebym się za niego zabrał. Jakie wrażenie pozostawiły na mnie duszne sztuczki? O tym piszę w moim podsumowaniu z przejścia tejże gry, do którego z tego miejsca zapraszam.
Gra Ghost Trick: Phantom Detective jest przygodówką 2D z zagadkami środowiskowymi, w której wcielamy się w Sissela — bohatera z amnezją, który zostaje zabity na wysypisku. Sytuacja jest podwójnie dramatyczna, ponieważ jego morderca zaraz zastrzeli też nieznajomą kobietę. Przewrotnie śmierć bohatera nie jest tutaj końcem, a nowym początkiem, bowiem Sissel staje się duchem. I nie jest to zwyczajny duch, gdyż bohater nabywa paranormalne moce. Od teraz potrafi opętywać nieożywione przedmioty z otoczenia, dzięki którym może uratować inne postacie od zgonu, jeżeli tylko zdąży zmienić bieg wydarzeń tuż przed ich śmiercią w limicie czasowym. Naszym zadaniem, jako duch-Sissel, jest odkryć swoją prawdziwą tożsamość, czemu ktoś wydał na niego wyrok, a także ocalić inne osoby od tragedii.
Jak na produkcję, w której umierają ludzie, klimat jest zwariowano-zabawny podsycony gierkami słownymi i rozmowami z duchami rodem jak z Ace Attorney’a. Co w zasadzie nie jest przypadkiem, ponieważ autor scenariusza (Shu Takumi) i kompozytor (Masakazu Sugimori) również współtworzyli pierwszą część AA. Mnie taka konwencja przekonała w Ghost Tricku. Bohaterowie są zabawni i niemal wszystkich polubiłem (zwłaszcza pewnego psa 🐶). Historia choć zwariowana, zdaje się trzymać swoje dziwne zasady w ryzach i nabiera rumieńców z kolejnymi rozdziałami. Uśmiech podczas grania często pojawiał się na twarzy.
Z pozostałych rzeczy, kreska postaci i otoczenia jest bardzo ładna do oglądania. Zwłaszcza artstyle bohaterów wyróżnia się na tle innych produkcji. Muzyka dobrze buja do przedstawionych wydarzeń, melodie są tutaj bardzo chwytliwe. Widać, a raczej słychać, że jest to produkcja z przenośnej konsoli, bo w kompozycjach jest dobrze zarysowany bas. Jeśli chodzi o gameplay, to zagadki, w których przemieszczamy się duszą po przedmiotach, też są zrobione jak należy. Są kreatywne i ich poziom trudności odpowiednio wzrasta. Czasem trzeba się zatrzymać, wysilić i wpaść na coś nieoczywistego, aby popchnąć grę dalej.
Nie jest to oczywiście produkcja idealna i minusy też się znalazły. Cutscenki topornie się przewijają, co w przypadku maksowania trofeów trochę mi przeszkadzało (nie ma np. szybkiego przewinięcia do gameplayu). Poza tym domyśliłem się pewnego ważnego zabiegu fabularnego (pewnie przez inne, podobne dzieła kultury), ale nie uważam, żeby to była ogromna szkoda. Dla innych osób gra w dalszym ciągu może być zaskakująca na wielu płaszczyznach.
Moje końcowe wrażenie jest takie, że warto było zagrać w Ghost Tricka. Oczekiwania zostały spełnione, gra okazała się niezła. I teraz rozumiem, czemu pozostawia po sobie tak dobre wrażenie. No więc Johnie Capcomie. Proszę, rób pan więcej takich mniejszych, ale świetnych gier, a nie tylko blockbustery. Bo warto.
Muzyka do gry Ghost Trick:
Prologue ~ The Beginning of the „Night” ♫ GHOST TRICK ♫ 4 Minutes before Death ♫ Fate Changed ♫ COUNT DOWN ♫ The World of the Dead ♫ Lynne ~ A Targeted Redhead ♫ Ray ~ A Ray of Light ♫ AWAKENING ♫ COMPLICATION ♫ Missile ~ A Courageous Little Animal ♫ Chicken Paradise ♫ The Imprisoned ♫ Cabanela ~ A Lanky Man in Lovely White ♫ 4 Minutes Before Death ~ VARIATION ♫ Fate Changed ~ VARIATION ♫ DEADLINE ♫ The Last Desperate Struggle ♫