Bunka-Junka-Szakalaka-Bam!
Lubię gry powiązane z muzyką i mam nawet zapisanych kilka tytułów „na kiedyś”, które chciałbym przejść w przyszłości. Jedną z takich pozycji stało się omawiane dzisiaj No Straight Roads, choć początkowo nie miałem nawet pojęcia o jego istnieniu (ani nawet o tym, że już ją zgarnąłem za darmo, jak to bywa w przypadku Epica). Dopiero kiedy posłuchałem soundtracku z rekomendacji YouTube’a, pomyślałem: „brzmi spoko, trzeba będzie przejść”. I to się właśnie ostatnio wydarzyło. W związku z tym zapraszam do przeczytania moich krótkich wrażeń po przejściu No Straight Roads.
Na początek trochę fabuły. Akcja gry rozgrywa się w Vinyl City. Jest to nietypowe miasto napędzane energią z muzyki EDM (Electronic Dance Music) granej przez artystów zrzeszonych w tytułowym NSR. Jak to bywa w tego typu historiach, nie każdy chce grać i słuchać jednego gatunku. Więc tutaj pojawiają się główni bohaterowie w składzie złożonym z nadpobudliwej gitarzystki Mayday i opanowanego perkusisty Zuke’a, którzy udają się na przesłuchanie do NSR, aby przekonać jury do granego przez nich indie rocka. Ponownie, jak to bywa w tego typu historiach, zostają na starcie odrzuceni, więc wzniecają rockową rewolucję i postanawiają odbić miasto z objęcia elektronicznej muzyki.
Gra No Straight Roads przykuła moją uwagę właśnie swoją muzyką i pod tym względem nie zawiodłem się, bo były tu fajne kawałki do posłuchania (co prawda głównie EDM, z którym walczyli bohaterowie, ale to szczegół 😉). Spodobał mi się też kreskówkowy humor w fabule, a także designy postaci i lokacji. Mała ciekawostka — autorzy zamieścili również na ścianach sporo fanartów od społeczności, co było miłym ukłonem w jej stronę.
Problem z grą właściwie miałem tylko jeden, ale za to poważny. Gameplay. To. Kicha.
Gra to nieco rozwinięty boss-rush, gdzie oprócz walk z artystami NSR przechodzi się (zbyt) rozległe dzielnice miasta i walczy w korytarzach tuż przed bossem z tymi samymi robotami posiadającymi identyczny zestaw ruchów. Mimo fajnego art-style’u walka jest dość podstawowa, powtarzalna i wręcz zawodzi, gdy uwzględni się jeszcze dziwne kolizje z przeciwnikami i kiepską pracę kamery.
Gdyby No Straight Roads wyszło w 2000 roku, to dzisiaj byłby z tego nostalgiczny hit. Ale że to gra z 2020, to biorąc pod uwagę stosunek jakości do ceny oraz fakt, że nabyłem ją za free w Epicu… to powiedzmy, że nie mam prawa narzekać 😅. Twórcy zapowiedzieli sequel, więc może wyrobią się z gameplayem na następny raz.
Muzyka do gry No Straight Roads:
Contemplate ♫ vs. DJ Subatomic Supernova ♫ Bunk Bed Interlude ♫ The Sewers ♫ The City Streets ♫ vs. SAYU ft. Nikki Simmons ♫ NSR Approach Megamix ♫ vs. 1010 ♫ vs. EVE ♫ Master Wolfe Main Menu ♫ Master Wolfe Gameplay ♫