BeyoBEYO, czyli ukończyłem Root Double -Before Crime * After Days- Xtend Edition, kolejną grę science-fiction visual novel od Takumiego Nakazawy. Można rzec, jaki tytuł, taka gra — długa i nietypowa. Z pewnymi problemami natury storytellingowej, ale wciąż z ciekawą fabułą, bohaterami i oryginalnymi mechanikami. Jeżeli lubicie czasem pograć w ciekawe, niszowe produkcje, to z tego miejsca zapraszam do przeczytania mojego podsumowania po przejściu gry.
Akcja Root Double dzieje się w fikcyjnym japońskim mieście w 2030 roku. Świat z gry przypomina nasz realny z wyjątkiem tego, że rodzi się w nim coraz więcej osób ze zdolnościami parapsychicznymi, co powoduje zmiany w społeczeństwie jak dostosowanie praw i powstanie specjalnych szkół. Tyle z założeń, żeby więcej zostawić do odkrycia Wam — potencjalnym graczom. Na początku gry możemy wybrać jeden z dwóch rozdziałów.
W pierwszym scenariuszu zwanym After (niby After, ale zaczyna się na A, co sugeruje, że lepiej od niego zacząć😉) wcielamy się w Watase, 32-letniego kapitana drużyny ratowniczej, który zostaje uwięziony w trakcie akcji ratunkowej w ośrodku badawczym LABO z reaktorem jądrowym, gdzie doszło do wybuchu i promieniowanie wzrasta z każdą godziną. Naszym zadaniem jest odnaleźć wyjście z potrzasku, a także zebrać ocalałych i medykamenty niwelujące śmiercionośne promieniowanie. Jak to bywa w tego typu historiach, dzieje się dużo tajemniczych zjawisk i czyha wiele zagrożeń. Nasz bohater z jakiegoś powodu ma amnezję i w ośrodku napotykamy osoby, które w teorii nie powinny się tam znaleźć.
W drugim scenariuszu Before (niby Before, ale zaczyna się…😉) natomiast gramy jako Natsuhiko, 16-letni uczeń, który uczęszcza do specjalnej szkoły wraz ze swoimi przyjaciółkami na zajęcia z komunikacji mózg-do-mózg. Akcja rozgrywa się na tydzień przed wydarzeniami z poprzedniego rozdziału. Natsuhiko i jego przyjaciółki dostrzegają pewne zagrożenia, które dorośli ignorują, i postanawiają wziąć sprawy w swoje ręce. Na dodatek bohater otrzymuje jeszcze dziwne metaostrzeżenia od jednej ze swoich towarzyszek. Poszlaki prowadzą nastolatków do… ośrodka badawczego LABO. Po ukończeniu dwóch rozdziałów odblokowują się nowe scenariusze, które rzucają nowe światło na wydarzenia i bohaterów.
Gra bazuje na dwóch mechanikach + trzeciej spojlerowej (która jest ciekawa, ale ją ominę, żeby nic więcej nie zdradzać). Pierwsza mechanika to Senses Sympathy System (SSS), która zastępuje klasyczne wybory na rzecz ustawienia suwaków zaufania w stosunku do innych bohaterów i samego siebie. To, jak potoczą się losy bohaterów, będzie zależało więc od stopnia (nie)zaufania. Łącznie w grze występuje dziewięcioro bohaterów znaczących dla SSS i każdy z nich posiada własną osobowość odpowiadającą diagramowi Enneagram. Jest to fajna rzecz i powiązana z fabułą, choć czasami nieintuicyjna, np. musiałem podjąć ważny wybór na rzecz innej osoby i nie wiedziałem, czy mam bardziej zaufać jej, czy sobie. Druga mechanika to budowanie zaufania sensownej sympatii (☺) do samych pań. Jeżeli którąś bardziej polubimy, to możemy w nagrodę zobaczyć dodatkową scenkę i dojść do różnych zakończeń. Działa to trochę na sposób gier romansowych, ale bez klasycznego randkowania jak w grach Never7 i Ever17, przy których zresztą pracował autor Root Double — Takumi Nakazawa. Gra też podpowiada przy złych zakończeniach, co należy odkręcić w decyzjach, co się szanuje.
Przejdę już do omówienia moich wrażeń. Root Double jest grą nietypową w założeniach. W jednym rozdziale oglądamy głównie dorosłych, a w drugim nastolatków, co sugeruje, jakby gra celowała w dwie grupy wiekowe odbiorców jednocześnie (ale raczej jest dla dorosłych, ze względu na umierańsko, sci-fi i smutne motywy). Same rozdziały też odróżniają się klimatem. Rozdział z Watase jest super. Ma fajny, sci-fi thrillerowy klimat na wzór Ever17 czy 999. Watase jako Kapitan Amnezja zachowuje się wiarygodnie, pozostali dorośli również dają radę, jest szybkie tempo akcji i co chwila dzieją się dziwne rzeczy. Poza tym spodobała mi się duża liczba wyborów SSS, rozwidleń i zakończeń w tej ścieżce fabuły. Dużo jest w tym grania, a nie tylko oglądania. Rozdział z Natsuhiko ma natomiast inną atmosferę. Są to okruchy życia przeplatane paranormalnymi zjawiskami coś na wzór Never7. Chodzimy w nim do szkoły i poznajemy od groma informacji na temat świata gry, a także oglądamy liczne backstory z dzieciństwa Natsuhiko i jego przyjaciółek. Do tego napotykamy tu tych samych dorosłych z rozdziału After, jeszcze przed wydarzeniami w LABO, co akurat jest fajnym zabiegiem. Największym minusem tego rozdziału jest jego znacznie wolniejszy pacing i pewna schematyczność. Wiedziałem, dokąd zmierza historia i gdzie prawdopodobnie nastąpi najlepszy moment rozdziału, a gra mi go opóźniała.
Co do późniejszych rozdziałów wspomnę krótko, by za dużo nie zdradzać. Rozdział C — dodana jest w nim pewna nowa perspektywa budząca skojarzenia z Nier i jak dla mnie, to był jeden z najlepszych fragmentów gry obok pierwszego rozdziału. Rozdział D — pojawiają się w nim nowe zagrożenia i nowa mechanika, a także kolejne retrospekcje bohaterów. Lubię, kiedy bohaterowie wracają pamięcią do przeszłości, ale sam rozdział jest powolny i zabrakło mi w nim mocniejszego tąpnięcia. Xtend Edition — to dodatkowe sceny całej dziewiątki bohaterów z różnych momentów gry, zarówno nowe, jak i stare. Nie rozumiem sensu pokazywania starych scenek… chociaż cofam to. Rozumiem, ale nie lubię, bo Root Double zbyt często bazuje na tym i zabija mi tempo 😅.
Jak więc wspomniałem, w grze istnieją problemy w warstwie opowiadania. Za dużo jest powtórek scen i tempo nie jest tak intensywne jak na początku w scenariuszu Watase. Jednak jedną rzecz bardzo doceniam — to, jak skrupulatnie została napisana historia. Postacie są ze sobą mocno powiązane i jest to fajne doświadczenie, jak na różnych etapach bohaterowie wpłynęli na losy pozostałych osób. Jak zwykle, wrażenie na mnie zrobiła ilość przeróżnych pojęć wplecionych do fabuły, aby coś uwiarygodnić, np. z pożarnictwa, promieniowania, sztuk walki, fizyki czy psychologii. Dostępny zresztą był słowniczek uzupełniający pojęcia z podziałem na fikcję i nie fikcję, a niektóre nazwy własne zostały wykorzystane do wielu kontekstów, że miałem przy tym uczucie deja vu „Hej, to tak, jak…”.
Jeśli chodzi o muzykę, to jest to klasyka VN z częstym wykorzystaniem fortepianu i elektroniki. Są tu motywy bohaterek, motywy pod scenki slice-of-life, motywy do eksploracji opuszczonego ośrodka badawczego i nadciągającego zagrożenia. Współczynnik bangerowości może nie jest jakiś wysoki i muzyka z grubsza ma prostą konstrukcję, to jednak fajnie mi się jej słuchało w tle do gry czy też poza nią.
Podsumowując moje podsumowanie po przejściu. Gra Root Double -Before Crime * After Days- Xtend Edition mogła być zwięzła i krótsza, ale poza tym to solidny przedstawiciel visual novel sci-fi z „momentami”. Grałbym drugi raz na czysto po lobotomii.
Muzyka do gry Root Double -Before Crime * After Days- Xtend Edition:
Peacekeeper/Theme of Yuuri ♫ Helper/Theme of Mashiro ♫ Individualist/Theme of Louise ♫ Challenger/Theme of Jun ♫ Loyalist/Theme of Tachibana ♫ Achiever/Theme of Ena ♫ Quiet Days of Rokumei City ♫ Languid Hours of Rokumei City ♫ Anxious Times of Rokumei City ♫ LABO Security Lv.1 ♫ LABO Security Lv.2 ♫ LABO Security Lv.3 ♫ Looming Crisis ♫ Approaching Death ♫ Psychological Warfare ♫ Evil and Nightmares ♫ Abyss ♫ Family and Friends ♫ Foolishness ♫ Words of Healing ♫ Extra-Sensory Perception ♫ Close to the Truth ♫ Pose the Question to this World ♫ The Truth is Revealed ♫ The Brave Decision ♫ Memento Mori ♫ End of the Route ♫ Double Bible – Instrumental Arrange ♫ Rondo Carrousei – Instrumental Arrange ♫